Waarom ik steeds naar dezelfde kleuren grijp

Ik merk dat ik vaak automatisch naar dezelfde kleuren grijp.

Zwart. Wit. Soms iets donkers of zachts ertussenin. Het voelt veilig. Kloppend ook wel. Maar tegelijkertijd… een beetje vlak.

Alsof het altijd “goed” is, maar niet per se echt mij.

De laatste tijd ben ik me meer gaan verdiepen in kleur. Niet alleen in wat mooi staat, maar vooral in wat kleur eigenlijk doet. Wat me daarin opvalt, is dat onze keuzes vaak minder willekeurig zijn dan we denken.

We zeggen: “ik hou gewoon van deze kleuren” Maar als je iets langer kijkt, zit daar vaak iets onder.

Misschien kies je voor rustige, neutrale tinten omdat ze overzicht geven. Omdat ze niet te veel vragen. Omdat ze je helpen om je staande te houden in een drukke wereld.

Of misschien vermijd je juist bepaalde kleuren. Omdat ze te aanwezig voelen. Te zichtbaar. Alsof je er iets mee laat zien waar je nog niet helemaal klaar voor bent.

Ik begin steeds meer te merken dat kleur niet alleen iets is wat je draagt. Het is ook iets wat iets over je vertelt.

Niet op een harde, vaststaande manier, maar meer als een subtiele laag. Een soort hint. Naar hoe je je voelt. Of misschien naar hoe je je wílt voelen.

En dat maakt het ineens een stuk interessanter.

Want wat gebeurt er als je niet alleen kijkt naar wat “mooi” is, maar naar wat klopt?

Misschien herken je dit wel.

Dat je kast voor een groot deel uit dezelfde tinten bestaat of dat er kleuren zijn die je eigenlijk heel mooi vindt bij anderen, maar zelf nooit draagt.

Ik ben wel benieuwd:

Welke kleuren pak jij automatisch uit je kast? En zijn er kleuren die je (bewust of onbewust) vermijdt?

Voor mij voelt dit nog maar als het begin van iets groters. Een zoektocht, niet alleen naar kleur, maar naar wat daaronder zit.

De komende tijd ga ik me hier verder in verdiepen, middels een opleiding tot kleurconsulent en ik neem je daar graag in mee.